سابقه و هدف: سودوموناس آئروژینوزا از مهم ترین پاتوژن های عفونی در پزشکی به شمار می آید. این باکتری عفونت های مختلفی به ویژه در بیماران دچار سوختگی های شدید و افراد دارای نقص سیستم ایمنی ایجاد می نماید. این پژوهش با هدف تهیه ترکیب آنتی ژنی کونژوگه با قابلیت القای تولید آنتی بادی و ایمنی خاطره ای علیه سودوموناس آئروژینوزا در مدل موش انجام شد.مواد و روش ها: این پژوهش به صورت تجربی بر روی سویه PAO1 باکتری سودوموناس آئروژینوزا انجام شد. در ابتدا باکتری در محیط اختصاصی کشت و آلژینات آن استخراج و تغلیظ گردید. سپس توکسوئید دیفتری، ADH و EDAC به عنوان مولکول فاصله گذار و مولکول اتصال دهنده اضافه شدند. محلول کونژوگه آلژینات و توکسوئید دیفتری از ستون کروماتوگرافی (CL-2B) عبور و آزمون های کنترل کیفی بر روی آن انجام شد. آنتی ژن تهیه شده به موش های نژاد BALB/c  با میزان 10 میکروگرم تزریق گردید. واکسیناسیون در سه دوز به صورت داخل صفاقی با فواصل دو هفته ای انجام و خون گیری دو هفته پس از هر تزریق صورت گرفت. سپس میزان آنتی بادی های سرمی برای IgA ,igG و IgM با روش الایزا اندازه گیری شد.یافته ها: آنتی بادی های سرمی گروه واکسینه شده با ALG-DT پس از هر تزریق افزایش معنی داری از لحاظ آماری داشتند. به طوری که میزان تیتر IgG تام،IgM و IgA  تولید شده علیه آلژینات در گروه های واکسینه با کونژوگه نسبت به آلژینات خالص در سه تزریق به ترتیب به طور متوسط 3.5، 1.7 و 1.2 برابر افزایش نشان داد.نتیجه گیری: افزایش تیتر آنتی بادی در گروه های واکسینه با کونژوگه آلژینات نشان دهنده فعال شدن سلول های T و ایجاد خاطره ایمنی می باشد. بنابراین کونژوگه آلژینات و توکسوئید دیفتری می تواند کاندید مناسبی به منظور تهیه واکسن باشد.

پیش زمینه و هدف: دیفتری یک بیماری حاد دستگاه تنفسی قابل کنترل با واکسن است که عامل آن باکتری گرم مثبت کورینه باکتریوم دیفتریه است. ازآنجایی که تهیه، تخلیص و سمیت زدایی واکسن این بیماری شامل مراحل متعدد و پیچیده ای است، بنابراین، تحقیق حاضر باهدف کوتاه کردن مراحل مختلف تخلیص توکسوئید، انجام گرفت. مواد و روش ها: برای این منظور و با روش مقایسه ای و مداخله ای، ابتدا بهینه سازی سه فاکتور مقدار آهن محیط کشت، دمای کشت و میزان دور شیکر برای تولید هر چه بیشتر توکسین انجام شد. در هر مورد آزمایش سه بار تکرار شد و مقادیر Lf و Kf جهت ارزیابی تولید توکسین تست شدند. پس از غیر فعال سازی توکسین و تولید توکسوئید، جهت تصفیه و تخلیص توکسوئید از تقلیل مرحله ای با کنترل فاکتورهای کیفی استفاده گردید. در این روش از مراحل اولترافیلتراسیون، ترسیب، دیالیز و کروماتوگرافی با ستون سفادکس G-25 استفاده شد. در شرایط تقلیل مرحله ای نیز در حالت اول مرحله دیالیز، در حالت دوم مرحله کروماتوگرافی و در حالت سوم هر دو مرحله دیالیز و کروماتوگرافی حذف شدند. نتایج هر روش با انجام SDS-PAGE و بررسی خلوص با نرم افزار Minitab 18 ارزیابی گردید ((p‹0. 05. یافته ها: نتایج حاصل برای بهینه سازی محیط کشت نشان داد که مقدار آهن با غلظت 1 میلی گرم در لیتر، دمای 35 درجه سانتی گراد و دور شیکر rpm 200 منجر به تولید بیشترین مقدار توکسین می شوند (p‹0. 05). در آزمایش های مربوط به تقلیل مراحل تصفیه و تخلیص توکسوئید، بهترین نتایج در سری نمونه های تخلیص شده با مراحل اولترافیلتراسیون، ترسیب و کروماتوگرافی ستونی به دست آمد. بحث و نتیجه گیری: ازآنجاکه در تولید صنعتی، زمان و هزینه دو فاکتور کلیدی هستند، لذا با حذف مرحله دیالیز که به طور تقریبی دو هفته به طول می انجامد، می توان تولید توکسوئید برای واکسن دیفتری را با هزینه کمتر و در زمان کوتاه تر انجام داد.

سابقه و هدف: کورینه باکتریوم دیفتریه باکتری هوازی و بی هوازی اختیاری است. مهم ترین گونه از خانواده کورینه باکتریاها، عامل بیماری دیفتری است که به وسیله توکسین خود، بیماری دیفتری را ایجاد می کند. آمونیم سولفات نمکی معدنی است که از آن برای ترسیب و خالص سازی پروتئین ها استفاده می شود که با افزایش مقدار نمک حلالیت پروتئینی کم شده و پروتئین ها به واسطه قطعه های هیدروفوب خود، به هم پیوسته و رسوب می-کنند. واکسن دیفتری از طریق تخلیص و ترسیب توکسوئید باکتری دیفتری تهیه می شود که از جمله روش های ترسیب، استفاده از آمونیوم سولفات به-صورت نمک خشک و یا تهیه محلول فوق اشباع از آن است. مواد و روش ها: کشت باکتری دیفتری در شرایط بهینه و مغذی سبب افزایش تولید توکسین توسط باکتری می شود و بعد از غیرفعال سازی توکسین و تبدیل آن به توکسوئید در صنایع تولید واکسن مورد استفاده قرار می گیرد. کلیه محیط های کشت باید حداقل به مدت 24 ساعت در حرارت 37-35 درجه سانتی گراد انکوبه شوند. به منظور ترسیب توکسوئید باکتری از محلول فوق اشباع 32/4 مولار آمونیوم با درصدهای مختلف سولفات استفاده شد. نتایج به دست آمده از این روش باSDS PAGE و (Lateral flow test) Lf TEST مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: استفاده از آمونیوم سولفات فوق اشباع32/4 مولار به جای استفاده از نمک خشک آمونیوم سولفات که در روش سنتی (WHO TRS, No. 980) که قبل در صنایع واکسن سازی مورد استفاده قرار می گرفت، باعث حذف مرحله طولانی مدت دیالیز شده و از طرفی هدر رفت محصول نهایی (توکسوئید) را به صورت کامل محسوس کاهش داده و هم چنین باعث حذف ناخالصی های ناخواسته از محصول نهایی شده و محصول نهایی خالص تر را در مقیاس بیش تر در اختیار قرار داده است. نتیجه گیری: از آنجایی که هدف در صنایع تولید واکسن، دست یابی به مقدار حداکثری توکسوئید از این باکتری است لذا استفاده از آمونیوم سولفات فوق اشباع 32/4 مولار برای ترسیب توکسوئید دیفتری به جای استفاده از نمک خشک آمونیوم سولفات باعث کاهش هدر رفت محصول نهایی و حذف مرحله زمان بر و غیر اقتصادی دیالیز شده و از نظر اقتصادی نیز مقرون به صرفه تر خواهد بود.

در طی دو دهه گذشته پلی ساکاریدهایی مانند سدیم آلژینات به تنهایی و یا همراه با سایر پلیمرهای زیستی بطور وسیعی در سامانه های رهایش دارو و واکسن مورد استفاده قرار گرفته اند. هدف از این تحقیق بررسی توانایی کاربرد میکروپارتیکلهای سدیم آلژینات بعنوان حاملی جدید برای رهایش درون بینی واکسن می باشد. برای این منظور، از توکسوئید دیفتری بعنوان یک مدل آنتی ژنی استفاده گردید. در این مطالعه، توکسوئید دیفتری درون میکروپارتیکلهای آلژینات با وزن مولکولی متفاوت بارگذاری گردید. میکروسفرهای آلژینات با استفاده از محلول آبی کلرید کلسیم 1M یا محلول کلرید کلسیم %3.75w/w در اکتانل نرمال کراس لینگ گردیدند. میکروسفرهای تهیه شده از نظر مقدار بارگذاری توکسوئید، اندازه و روند رهایش برون تن توکسوئید مورد ارزیابی قرار گرفتند. مطالعه نشان داد که اندازه میکروسفرهای آلژینات بسته به وزن مولکولی پلیمر و روش فرمولاسیون متغیر است. مطالعات برون تن نیز بیانگر رهایش دو مرحله ای توکسوئید بود بطوریکه میزان رهایش اولیه در مورد میکروسفرهای کراس لینک شده با محلول 1M کلرید کلسیم کمتر از نمونه های تهیه شده با کراس لینکر اکتانل نرمال بود.

زمینه و هدف استرپتوکوکوس پنومونیه یکی از باکتری های پاتوژن عفونی در انسان می باشدکه عامل اصلی بیماری پنومونی است و عفونت های دیگری مانند سینوزیت، اووتیت، آندوکاردیت، باکتریمی، سپتی سمی و مننژیت را موجب می شود. در دستگاه تنفسی افراد مستعد مانند بیماران دچار نقص ایمنی و ایدز کلونیزه شده و عفونت های مزمن و مقاوم به درمان ایجاد می کند. هدف مطالعه حاضر، تهیه واکسنی با ترکیب آنتی ژنی کونژوگه و با قابلیت القاء آنتی بادی و ایمنی خاطره ای به صورت تجربی بر روی تیپ 6 استرپتوکوکوس پنومونیه در مدل موش BALB/C است. مواد و روش ها سویه استرپتوکوکوس پنومونیه تیپ 6 در مولر هینتون آگار کشت شده و در انتهای فاز لگاریتمی رشد، توسط NaOH یک نرمال استخراج و تغلیظ گردید. کپسول پلی ساکاریدی با استفاده از (ADH) آدپیک اسید دی هیدرازید و EDAC به توکسویید دیفتری متصل شد. پس از کروماتوگرافی با مخلوط کردن کونژوگه (CPS-DT) کپسول پلی ساکاریدی با توکسویید دیفتری و محلول آلژینات آنتی ژن موردنظر آماده گردید. آنتی ژن های آماده شده به 4 گروه 15 تایی از موش های BALB/c به صورت داخل صفاقی با فواصل دوهفته ای تزریق شد. در نمونه های سرمی پاسخ های آنتی بادی به روش الایزا اندازه گیری شد. نتایج طبق نتایج تست الایزا تیتر IgG تام از 315 به 1680 رسید. هم چنین تیتر آنتی بادی IgM و IgA به ترتیب از 90 به 610 و 18 به 28 افزایش یافت. آنتی بادی های سرمی گروه واکسینه شده با(ALG-DT) آلژینات توکسویید دیفتری پس از هر بار تزریق افزایش معنی داری از لحاظ آماری داشتندو میزان تیتر IgG تام، IgM و IgA تولید شده علیه آلژینات در گروه های واکسینه با کونژوگه نسبت به آلژینات خاص در سه تزریق افزایش نشان داد. نتیجه گیری نتایج به دست آمده برای آنتی بادی های فوق به صورتCPS-DT > CPS > DT بود که تیتر آنتی بادی بر علیه DT-CPS در IgG بیشتر از بقیه آنتی بادی ها بود که این نتایج نشان می دهد میکروپارتیکل آلژیناتی کپسول پلی ساکاریدی استرپتوکوکوس پنومونیه در فرم کونژوگه با توکسویید دیفتری موجب افزایش آنتی بادی ها می شود. افزایش تیتر آنتی بادی در گروه های واکسینه احتمالا موجب فعال شدن سلول های T و ایجاد خاطره ایمنی شود. بنابراین کونژوگه آلژینات و توکسویید دیفتری می تواند کاندید مناسبی به منظور تهیه واکسن باشد.

زمینه و هدف: بیماری یرسینیوز توسط باکتری یرسینیا انتروکولیتیکا O:8 به وجود می آید. این بیماری باعث بروز مشکلاتی در بیش تر کشورهای جهان از جمله کشورهای سرد و معتدل می گردد. هدف از این مطالعه، بررسی ایمنی زایی کونژوگهOPS ، یرسینیا انتروکولیتیکا O:8 با توکسوئید دیفتری (DT) ، به عنوان نامزد تهیه واکسن (OPS-DT) بود.روش کار: بعد از کشت انبوه باکتری،LPS با فنل داغ اصلاح شده، جدا گردید OPS نیز بعد از دیالیز و تغلیظ با اسید استیک 2% جدا گردید. برای کونژوگه کردن با توکسوئید دیفتری،ADH به عنوان مولکول فاصله گذار و EDAC به عنوان اتصال دهنده استفاده شد. هم چنین تخلیص کونژوگه با عبور از ژل فیلتراسیون صورت گرفت. سپس چهار گروه 15 تایی از موش های BALB/c ماده انتخاب شد. تزریق به صورت سه دوز تزریقی داخل صفاقی IP در فواصل دو هفته ای انجام گرفت، سپس نمونه سرم گردآوری شد. پاسخ آنتی بادی علیه یرسینیا انتروکولیتیکا O:8 به وسیله روش الایزای غیرمستقیم برای تعیین میزان آنتی بادی ها انجام گردید.یافته ها: بعد از دومین و سومین دوز تزریق، گروه های واکسینه شده با OPS-DT افزایش چشمگیری در میزان تیتر تمام آنتی بادی ها علیه OPS در مقایسه با OPS غیرکونژوگه نشان دادند، این افزایش تیتر در تمام آنتی بادی ها، به این ترتیب بود OPS-DT>OPS>DT افزایش قابل ملاحظه ای در تیتر IgM و IgG مشاهده شد که مقدار آن ها به ترتیب با 670 و 3204 برابر بود. در زیر کلاس IgG1 به مقدار 920 و درIgG2a ،IgG2b و IgG3 به ترتیب 110،99 و 910 مشاهده شد.نتیجه گیری: نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که OPS یرسینیا انتروکولیتیکا O:8 آنتی بادی ضد (OPS) را در فرم کونژوگه با توکسوئید دیفتری افزایش داده و می تواند نامزد تهیه واکسنی مناسب به شمار آید.

هدف از این تحقیق ارزیابی امکان تهیه و کاربرد نانوپارتیکلهای کایتوزان و مشتق شیمیایی با پلی اتیلن گلایکول (PEG) بعنوان حاملهای نوین در آزاد سازی داخل بینی واکسنها می باشد. برای این منظور توکسوئید دیفتری بعنوان یک مدل آنتی ژنی انتخاب گردید. آنتی ژن دیفتری با استفاده از روش کراس لینک یونی در درون نانوپارتیکلهای کایتوزان و کایتوزان با PEG محبوس گردیدند. نانوپارتیکلهای حاوی توکسوئید دیفتری پس تهیه از نظر اندازه، بار الکتریکی سطحی، کارآیی احتباس و رهایش آنتی ژن فعال در محیط برون تن مورد ارزیابی قرار گرفتند. به منظور بررسی کارآیی نانوپارتیکلها بعنوان حامل مناسب برای واکسن از طریق داخل بینی به موشهای هوشیار تجویز گردیدند. نتایج نشان داد که نانوپارتیکلهای بدست آمده بر اساس شرایط فرمولاسیون و مشتق سازی کایتوزان با PEG دارای اندازه ذره ای متغییر بین 500-100 nm می باشند. این ذرات همچنین دارای بار الکتریکی سطحی مثبت (حدودا 40 mV) بودند. انجام مشتق سازی بر روی کایتوزان با PEG سبب کاهش بار الکتریکی سطحی نانوپارتیکل تا حدود 10 mV می گردد. این ذرات همچنین (بر اساس شرایط فرمولاسیون) دارای کارآیی احتباس بین %100-50 برای توکسوئید دیفتری می باشند. نتایج آزاد سازی در برون تن نشان دهنده آزاد سازی دو فازی می باشد که شدت آزاد سازی اولیه برای نانوپارتیکلهای تهیه شده از مشتق PEG کایتوزان کمتر از کایتوزان معمولی می باشد. تجویز داخل بینی این نانوپارتیکلها سبب تحریک و افزایش سطح ایمنی هومورال (سطح IgG) نسبت به نمونه محلول توکسوئید گردید. همچنین پاسخ ایمنی مخاطی (سطح IgG)، 70 روز پس از اولین دز تجویز شده، بطور معنی داری برای نانوپارتیکلهای حاوی توکسوئید دیفتری بالاتر از نمونه محلول توکسوئید دیفتری بود. نتیجه جالب بدست آمده این بود که سطح پاسخ ایمنی بدست آمده تحت تاثیر وزن مولکولی کایتوزان قرار ندارد اما انجام مشتق سازی کایتوزان با PEG بشدت پاسخهای ایمنی را متاثر می نماید. از اینرو بنظر می رسد که کایتوزان و مشتق PEG آن حامل مناسبی برای ایمنی زاسیون داخل بینی باشد.

سابقه و هدف: بیماران همودیالیزی در معرض ابتلا به بیماری سل می باشند که بطور عمده بصورت فعالیت مجدد بیماری می باشد، لذا بیماریابی سل در بیماران همودیالیزی با اهمیت می باشد. در این مطالعه میزان پاسخ به تست PPD و آنتی ژن توکسوئید کزاز و دیفتری بعنوان تست آنرژی در بیماران همودیالیزی مورد ارزیابی قرار گرفته است.مواد و روشها: روش مطالعه، کارآزمایی بالینی می باشد که در طی فروردین تا خرداد 1380 بر روی 67 بیمار تحت همودیالیز مزمن مراجعه کننده به بیمارستان لبافی نژاد انجام گرفته است. تست PPD و توکسوئید کزاز و دیفتری بارقت 1.10 به روش مانتو انجام شد. میزان اندوراسیون 72-48 ساعت، 7 روز و 9 روز بعد قرائت شد. از افراد با PPD منفی تست بوستر نیز به عمل آمد، که نتیجه آن 72-48 ساعت بعد خوانده شد.یافته ها: از 64 بیمار وارد شده به مطالعه، PPD در 18.8% از بیماران در قرائت اول مثبت بود و 26.6% از آنها در قرائت اول، تست منفی آنرژی داشتند. در عرض سه نوبت، قرائت تست PPD و تست آنرژی به ترتیب در 23.4% و 18.7% ثابت مانده بود و در بقیه موارد اندازه اندوراسیون کاهش یا افزایش داشت.نتیجه گیری و پیشنهادات: تست پوستی منفی PPD در بیماران همودیالیزی، بدلیل اهمیت تفسیر آن، حتما باید با تست آنرژی و قرائتهای مکرر مورد بررسی قرار گیرد و در تفسیر تستهای پوستی افراد تحت همودیالیز حتما باید به پدیده افزایش حساسیت تاخیری - که برای اولین بار در این مقاله گزارش شده است - دقت نمود. بازنگری ارزش تست پوستی PPD و نحوه تفسیر آن در بیماران تحت همودیالیز توصیه می گردد.

لطفا برای مشاهده چکیده، به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.